Het fascinerende van mythen, sprookjes en dromen voor mij is dat ze je in contact brengen met een beeldtaal die je direct kan raken en die je geest op een speelse manier stimuleren. Om de een of ander reden vinden de verhalen en beelden een voedingsbodem diep in onze ziel ook al doen we ze meestal af als kinderlijk en irrationeel. Ik zou zeggen, juist daarom! We worden vaak zo strak geprogrammeerd door onze opvoeding, school en werk dat de geest weinig ruimte krijgt en zich gevangen kan voelen, zeker als we in ons leven vergeten zijn wat voor ons nu eigenlijk belangrijk is. Hierin kan de mythologie de mens te hulp komen.

Ik herinner mij een bezoek aan een vriendin in augustus 1985. Bij haar op tafel lag een net uitgekomen boek dat de titel droeg 'Intuïtieve ontwikkeling' van Linda Keen. Mijn vriendin vertelde erover, omdat ze het een prettig leesbaar boek vond over helderziendheid in samenhang met energetische en spirituele ontwikkeling, praktisch en direct toepasbaar. Achter in het boek stond een adres waar je je op kon geven voor een cursus. Mijn vriendin vertelde dat ze zich had opgegeven voor een basiscursus in Zutphen, de eerste die Linda na het uitkomen van haar boek, zou starten. Ik mocht het boek lenen en ik deelde haar enthousiasme. Ook ik gaf mij toen op voor de basiscursus intuïtieve ontwikkeling en samen zijn we die herfst begonnen.

Naast het symbool van de roos is de ZON het belangrijkste symbool binnen de SIO-opleidingen. De zon wordt gezien als het symbool van het hoger Zelf en staat voor verbinding met een hoger bewustzijn van licht, warmte en leven.

Afgelopen week sprak ik twee mensen die vertelden over hun ervaringen met een Burnout. Voor de een was het een terugkerende ervaring en voor de ander de eerste keer. Wat steeds terugkwam in onze gesprekken was dat ze het beiden moeilijk vonden om grenzen te trekken en geen motivatie meer konden opbrengen voor hun werk. Persoonlijke twijfels en onzekerheid versterkten hun burnout.

Levenskracht en balans
Onze levenskracht is een bijzonder iets, de een lijkt er veel van te hebben, de ander weinig. Hoe komt het toch dat we met de allerbeste bedoelingen veel willen geven, ons best doen en toch soms met lege handen achterblijven zoals het gevoel van opgebrand zijn bij een burnout. Het vermogen veel te kunnen geven, flexibel zijn, hard werken, is een geweldig talent, maar het gaat soms ten koste van onze basis levenskracht als we onze eigen grenzen niet meer kennen en voor ieder persoon ligt deze grens verschillend. Ik pretendeer niet de oplossing te hebben voor zoiets ingrijpends als een burnout, omdat vele invloeden in iemands leven zich op kunnen stapelen en op een zeker moment de rek er kennelijk uit is.