Het fascinerende van mythen, sprookjes en dromen voor mij is dat ze je in contact brengen met een beeldtaal die je direct kan raken en die je geest op een speelse manier stimuleren. Om de een of ander reden vinden de verhalen en beelden een voedingsbodem diep in onze ziel ook al doen we ze meestal af als kinderlijk en irrationeel. Ik zou zeggen, juist daarom! We worden vaak zo strak geprogrammeerd door onze opvoeding, school en werk dat de geest weinig ruimte krijgt en zich gevangen kan voelen, zeker als we in ons leven vergeten zijn wat voor ons nu eigenlijk belangrijk is. Hierin kan de mythologie de mens te hulp komen. 

De elementen en de chakra's
     Het werken met chakra's leert je niet alleen omgaan met energie, maar ook begrip te krijgen voor de natuur, je eigen natuur en de natuur van de aarde. De chakra's, kruispunten van energie, verwijzen naar de zeven elementaire energiecentra die zich in het subtiele of etherische lichaam van de mens bevinden. Dit lichaam is een fijnstoffelijk voertuig dat aan ons fysieke lichaam ten grondslag ligt. De chakra's voorzien ons lichaam van vitale energie en verbinden ons met de basiselementen van ons bestaan: aarde, water, vuur (licht) en lucht.

     De aarde, 1e chakra, aan de basis van de ruggengraat, leert ons keuzes te maken om de weg van het goede te volgen. Het water, 2e chakra, onderbuik, maakt ons zacht in ons gevoel en het herinnert ons eraan dat zuiver water belangrijk is als drager van leven en informatie. Het vuur, 3e chakra, zonnevlecht, geeft ons brandstof, energie en versterkt het ik-gevoel. De lucht, 4e chakra, thymusklier, leert ons om juist te denken, niet alleen met het hoofd, maar ook met het hart. De ether, 5e chakra, verbonden met de schildklier, leert ons luisteren en communiceren. Het licht, 6e chakra, hypofyse, geeft ons helderheid van inzicht. Bewustzijn, 7e chakra, epifyse, verbindt ons met het geheel, het universum.
     Hoe belangrijk deze samenhang van de chakra's zijn met de elementen en de intelligentie van de natuur begreep ik pas echt na een persoonlijke ervaring tijdens een studie in Findhorn, Schotland.

     In augustus 1985 was ik op bezoek bij een vriendin en bij haar op tafel lag een net uitgekomen boek dat de titel droeg 'Intuïtieve ontwikkeling' van Linda Keen. Mijn vriendin vertelde erover, omdat ze het een prettig leesbaar boek vond over helderziendheid in samenhang met energetische en spirituele ontwikkeling, praktisch en direct toepasbaar. Achter in het boek stond een adres waar je je op kon geven voor een cursus. Mijn vriendin vertelde dat ze zich had opgegeven voor een basiscursus in Zutphen, de eerste die Linda na het uitkomen van haar boek zou starten. Ik mocht het boek lenen en ik deelde haar enthousiasme. Ook ik gaf mij toen op voor de basiscursus intuïtieve ontwikkeling en samen zijn we die herfst hiermee begonnen. Het boek betekende voor mij een directe herkenning van delen van mijzelf die ik in die tijd door complexe privéomstandigheden kwijt was geraakt.

     Naast het symbool van de roos is de zon het belangrijkste symbool binnen de SIO-opleidingen. De zon wordt gezien als het symbool van het hoger Zelf en staat voor verbinding met een hoger bewustzijn van licht, warmte en leven.
     De zon is een eeuwenoud symbool, want historisch gezien heeft de zon al een centrale plaats gehad in het leven en gedachtengoed van de oudste beschavingen. Vanaf het moment dat de zon in het bewustzijn van de mens kwam werd deze beschouwd als een grote en goddelijke kracht in de Natuur en werd de zon het belangrijkste culturele symbool. Al eeuwen voor Christus bijvoorbeeld komen we de zon tegen als symbool van het goddelijke in de oudste heilige boeken uit India, de Rig-Veda, ook wel de Veda's genoemd. Tot op de dag van vandaag mediteren Hindoes nog steeds op een mantra gewijd aan de zon met het doel een spirituele ervaring op te roepen met het goddelijke.

     Afgelopen week sprak ik twee mensen die vertelden over hun ervaringen met een Burn-out. Voor de een was het een terugkerende ervaring en voor de ander de eerste keer. Wat steeds terugkwam in onze gesprekken was dat ze het beiden moeilijk vonden om grenzen te trekken en geen motivatie meer konden opbrengen voor hun werk. Persoonlijke twijfels en onzekerheid versterkten hun burn-out.

Levenskracht en balans
     Onze levenskracht is een bijzonder iets, de een lijkt er veel van te hebben, de ander weinig. Hoe komt het toch dat we met de allerbeste bedoelingen veel willen geven, ons best doen en toch soms met lege handen achterblijven zoals het gevoel van opgebrand zijn bij een burn-out. Het vermogen veel te kunnen geven, flexibel zijn, hard werken, is een geweldig talent, maar het gaat soms ten koste van onze basis levenskracht als we onze eigen grenzen niet meer kennen en voor ieder persoon ligt deze grens verschillend. Ik pretendeer niet de oplossing te hebben voor zoiets ingrijpends als een burn-out, vele invloeden in iemands leven kunnen zich op kunnen stapelen en op een zeker moment is de rek er kennelijk uit.